Hallo Wereld - Medische status

Goedendag dames en heren! Enkele momenten geleden had ik een blog geschreven over mijn medische ervaringen. Maar toen ik op de verkeerde toets drukte, verdween de volledige tekst als sneeuw voor de zon. Natuurlijk zat ik daar, lichtelijk geïrriteerd (nee, zwaar geïrriteerd), met luide stem te roepen: "Stom apparaat!" Gelukkig is mijn aangebrandheid niet volledig uit de hand gelopen, en kan ik u melden dat het apparaat nog steeds werkt. Hoera!

Als je liever een luchtig stukje leest, dan heb ik gelukkig diverse teksten geschreven die zeker een lach op je gezicht kunnen toveren. Voor de dramaliefhebbers onder ons, hier is mijn nieuwe statusupdate:

Mijn voeten en tenen hebben een lange weg afgelegd, maar eindelijk is er een lichtpuntje aan het einde van de tunnel. En nee, gelukkig is dat geen levenslicht na de dood, maar gewoon een positief toekomstperspectief in deze wereld. 

Vandaag heeft de cardioloog zich ontfermd over de toestand van mijn hart. Het mag inmiddels bekend zijn dat mijn hart iets kleiner is geworden door diverse hartinfarcten. Maar maak je geen zorgen, het is stabiel en kent geen wateroverlast! 

Wat betreft mijn longen: met mijn huidige longinhoud kan ik zonder problemen een taart met meer dan 60 kaarsjes uitblazen. Dus voorlopig is dat nog geen probleem. De overtollige vochtbalans in mijn lichaam is genormaliseerd dankzij de hemodialyse. De kalium- en fosfornormen zijn ook aardig binnen de norm. 

Mijn gewicht is weer wat omhoog gegaan en kruipt langzaam richting de 85 kilo. Mijn botten krijgen weer wat vlees, wat zorgt voor kracht en energie. Natuurlijk zijn de dialyses soms wat zwaarder, en regelmatige bloeddrukvallen zijn niet bepaald mijn favoriete hobby.

Bewegen en lopen blijft een uitdaging, dus wees niet verbaasd als je me met een rollator, wandelstok of zelfs een hulphond tegenkomt. Stijlvol zwalken doe ik met flair!

En ja, er staan ook nog diverse medische interacties op het programma: gebit, ogen, herplaatsing van aders in mijn linkerarm, en nog wat onderzoeken die de weg naar een nieuwe nier versterken. Laten we vooral niet vergeten dat mijn herseninfarct gelukkig geen spraakgebrek heeft veroorzaakt, al denken sommige mensen daar misschien anders over, vooral degenen die mijn vileine assertiviteit ervaren.

Mijn gekneusde ribbetjes zijn inmiddels weer voldoende hersteld om pijnlijke lachsalvo’s te weerstaan. En reanimatie is niet echt een standaardonderdeel van mijn leven, maar hey, soms moet je concessies doen als je hier nog even wilt blijven!

Ik ben ervan overtuigd dat je paranoia kunt verdrijven met positiviteit, genieten, een vleugje humor en levenslust. Dus laten we gestaag verdergaan, met een lach op ons gezicht en een knipoog naar de wereld!