Hallo Wereld - Schoenen met vleugels

ensen veranderen, mensen groeien. Het is alsof we allemaal een soort van menselijke rubberband zijn, die soms uitgerekt wordt tot het uiterste, maar uiteindelijk weer terugveert naar een nieuwe, interessante vorm. Vandaag is het alweer een jaar geleden dat ik ontwaakte uit mijn cocon van nevelige gedachten en met pretoogjes naar mijn verdere leven keek. Ja, ik ben die vlinder die altijd dacht dat hij een rupsenleven moest leiden. 

In dat afgelopen jaar heb ik mezelf eindelijk de vragen gesteld die ik jarenlang liet liggen. Je weet wel, die vragen die je in de vergetelheid probeert te duwen, als een opgeruimde kast vol oude rommel. “Waar ga ik naartoe? Wat wil ik echt?” Het leven is er intenser op geworden, zoals een espresso zonder suiker: krachtig, soms bitter, maar oh zo verkwikkend!

Een wereldverbeteraar zal ik niet meer worden. Want laten we eerlijk zijn, wie ben ik om te denken dat ik het beter weet dan jij? Ook al kan ik het misschien mooi opschrijven of intelligent verwoorden. We zijn allemaal gewoon mensen die proberen hun weg te vinden in deze chaos die we leven noemen. Openstaan voor een ander, luisteren, en meedenken, zonder dat kleine vermanende vingertje te gebruiken. Want, als ik dat vingertje opsteek, kan ik er net zo goed een glitterbal van maken, want dat zou minstens leuker zijn!

Ik blink niet uit als het toonbeeld van correctheid. Ik ben eerder de komische noot in een klassiek concert. Dingen die velen nog moeten ervaren of misschien willen vermijden, heb ik al gedaan. Dus verwacht van mij geen veroordelingen of belerende opmerkingen. Ik ben meer van het “Als je me nodig hebt, ben ik er voor je!” Dus durf me te vragen, want mensen groeien, mensen veranderen. Altijd.

Trek je schoenen aan. En trek de wereld in! Soms is het tijd om je vleugels uit te slaan, om je zelfstandigheid te ontdekken en om alles wat je ooit droomde te realiseren. Het maakt niet uit wat je hebt meegemaakt; je verleden is slechts een rugzak op je ontdekkingsreis. Je leert immers hoe je leven kan leren, met vallen en opstaan. Elke stap die je zet, is er één. Draag hen mee die met je meereizen, en besef hoe sterk je bent.

Toch is er dat moment waarop je even wilt pauzeren, veilig wilt zijn en warmte wilt ervaren. Dat je wilt zijn wie je werkelijk bent. Wat je ook doet, het is altijd goed als je van jezelf houdt. Breng hen mee die de deur voor je openen. Kom dan binnen. En trek je schoenen uit.

Dus, hallo wereld! Laten we samen lachen, groeien en misschien zelfs een beetje glijden over de vloer van het leven. Want wie weet wat voor avonturen er op ons wachten? Trek die schoenen aan en laten we de reis beginnen!