Hallo Wereld - Pinata

Pinata! Ja, dat was eigenlijk mijn eigen keuze om het zo te noemen. Maar in het ziekenhuis zou “ezeltje-prik” natuurlijk een veel juistere omschrijving zijn. Zeker als je kijkt naar de naalden die vol verve in mijn lichaam zijn gestoken. En laten we eerlijk zijn, dat waren er nogal wat, verzorgd door meerdere verpleegsters die mijn aderen als een soort spelletjesbord beschouwden. Mijn aders lagen diep, kronkelend en soms rolden ze gewoon weg. Ondertussen werd mijn arm een heus speldenkussen. 

Toch besloot ik mezelf pinata te noemen. Drie belangrijke redenen daarvoor: Ten eerste, je mag een pinata slaan! Hoe voel ik me? Vraag het maar! Ten tweede, er komen uiteindelijk cadeautjes uit. En geloof me, zo aangenaam heb ik mezelf besloten te vinden. En tenslotte, het klinkt zo mooi exotisch. Wie zou daar nu tegen willen spreken?

Ach, verder was het beslist niet slecht. Het eten was goed, en met de leemten daarin had ik - door eerdere ervaringen - rekening gehouden. Het verplegend personeel behandelde mij met alle egards. Ik moet toegeven, ik trakteerde hen op een vriendelijke, humoristische wijze van bejegening. En dat roept geen averse reacties op, integendeel!

Mijn kamergenoot, waarover ik eerder mijn ontstemming liet blijken, kreeg wel even een lesje. Hij was ontsteld door de ietwat - logisch - bitse behandeling. Maar bij mijn vertrek was hij al mak als een lammetje. Kijk, niemand ervaart de ziekenboeg als een maximale VIP-ruimte. Het is meestal een tijdelijke verpozing om er iets beter, iets gezonder uit te komen.

Bij mij is dat nog een heel proces. De alarmbellen zullen echt nog wel eens afgaan. En het is ook niet zo dat ik me altijd gewillig conformeer. Maar als het dan toch moet, heb ik best wel het vertrouwen dat het medisch traject zo slecht nog niet is. 

Dus, hallo wereld! Maak je geen zorgen, deze pinata komt er sterker uit! 🎉