Hallo Wereld - Napels zien en dan sterven
Een sprongetje terug in de tijd, dat was de insteek van mijn avontuur veertig jaren geleden. Vol nieuwsgierigheid en een snufje ongeduld, besloot ik de betoverende stad Napoli te verkennen, evenals de oude steden Herculaneum en Pompeï. Ah, de goede oude tijd waarin de wereld nog niet zo verbonden was als nu; een tijd waarin je niet met een swipe op je telefoon de geschiedenis kon doorbladeren, maar met een treinkaartje en een flinke dosis bravoure.
Bij mijn aankomst in Napels werd ik onmiddellijk overrompeld door de levendige sfeer. Het was alsof ik een stap in een kleurrijke schilderij zette, gevuld met de geur van versgebakken pizza en de klanken van straatmuzikanten die hun ziel in elke noot legden. Ik vond onderdak in een klein, gezellig hotelletje, waar de gastvrijheid van de lokale bevolking me als een warme omhelzing verwelkomde. Ik voelde me onmiddellijk thuis, al was het maar omdat ik mijzelf in een soort van Italiaans sprookje wanhoopte.
De volgende dag, met de opwinding van een kind in een snoepwinkel, stond ik vroeg op om de geschiedenis van Herculaneum en Pompeï te ontdekken. Gewapend met een treinkaartje en een niet te stuiten nieuwsgierigheid, nam ik de trein naar Herculaneum. De ruïnes ontvouwden zich voor mij als een vergeten verhaal, met goed bewaarde gebouwen en kleurrijke fresco's die fluisterden over het dagelijks leven van de Romeinen. Het was alsof ik door een levend geschiedenisboek slenterde, vol met verhalen van mensen die hun dagelijkse bezigheden uitvoerden, en ik kon niet anders dan me afvragen of ze ooit droomden van avonturen zoals de mijne.
Aansluitend reisde ik door naar Pompeï, waar de omvang van de stad me letterlijk de adem benam. Terwijl ik door de straten wandelde, voelde ik me klein en nietig, temidden van de imposante amphitheaters en tempels. De afdrukken van slachtoffers in de vulkanische as waren een aangrijpende herinnering aan de tragedie, maar tegelijkertijd ook een eerbetoon aan de veerkracht van de menselijke geest. "Kijk, hier is de geschiedenis," leek het te zeggen, "en ja, we zijn hier nog steeds!"
De volgende dag, gedreven door een combinatie van bravoure en een liefde voor avontuur, besloot ik de Vesuvius te verkennen. Gewapend met een goede fles water en stevige wandelschoenen, nam ik de bus naar de voet van de vulkaan. De Vesuvius torende majestueus boven het landschap uit, en ik kon de opwinding bijna proeven. “Dit is de vulkaan die ooit de levens van zoveel mensen had verwoest,” dacht ik, “en nu ga ik haar beklimmen!”
De wandeling naar de top was een uitdaging, maar het uitzicht maakte alles goed. Bij het bereiken van de kraterrand kon ik mijn adem bijna niet inhouden. Voor me lag een adembenemend panorama van de Golf van Napels, met de stad onderaan en de horizon die zich uitstrekte tot de verre zee. Het gevoel van zowel angst als bewondering overviel me. “Dit is het leven!” dacht ik, terwijl ik me realiseerde dat je soms de hoogste toppen moet beklimmen om de mooiste uitzichten te ontdekken.
Na een tijdje op de rand van de krater te hebben gestaan, voelde ik een diepe verbondenheid met de geschiedenis van deze plek. En ja, terwijl ik daar stond, kon ik de woorden “Napels zien en dan sterven” niet helpen, maar ik wist dat ik dat absoluut niet letterlijk bedoelde. Het leven is immers te kort om niet te genieten van de schoonheid en cultuur die deze wereld te bieden heeft, of zoals ze in Napels zeggen: “Pizza is altijd een goed idee!”
Na een lange dag vol ontdekkingen keerde ik terug naar Napels, waar ik in een lokaal restaurant genoot van de beste pizza die ik ooit had gegeten. De melige korst, de frisse tomatensaus en de smeltende mozzarella waren een perfecte afsluiting van een onvergetelijke dag. Ik kon niet anders dan denken dat de geschiedenis een groot feest is, en ik was de gelukkige gast.
Terwijl ik die avond naar mijn hotel liep, dacht ik met warmte terug aan die reis, die mijn liefde voor geschiedenis en cultuur heeft aangewakkerd. De combinatie van oude ruïnes, de majestueuze Vesuvius en de bruisende stad Napels had een blijvende indruk op me gemaakt. Want in de eindeloze werveling van het leven, waar vergankelijkheid en schoonheid hand in hand gaan, blijft de rijkdom aan ervaringen die we verzamelen de ware schat.
Dus, hallo wereld! Laten we samen verder reizen, met een lach, een verhaal en misschien wel een stukje pizza!