Hallo Wereld - Mykonos

Welkom op deze zonnige pagina, waar we ons onderdompelen in de olijfgroene wateren van Mykonos, dat betoverende eiland in de Egeïsche Zee! Dit eiland, zo schilderachtig als een meesterwerk uit een vervlogen tijd, verdient het om met een glimlach bezongen te worden. De zon brandt fel op de witte, platte daken van de traditionele huizen, die, als een zwerm zeemeeuwen, tegen de azuurblauwe lucht afsteken. Ik zeg: wie heeft er nog een schilderij nodig wanneer de natuur zelf zo uitbundig tekeergaat?

In de smalle straatjes, geplaveid met glinsterende stenen, slingert de geur van jasmijn en zout water als een ondeugende geest door de lucht. Hier, op dit stukje paradijs, komt de tijd tot stilstand, en wie kan het de locals kwalijk nemen? De warme glimlach van de bevolking vertelt ons dat ze meer weten over het leven dan wij met onze drukke agenda's ooit zullen leren. Ze verwelkomen ons in hun wereld van eenvoud en schoonheid, en dat is een welkom dat je niet kunt negeren.

En laat ik je vertellen over mijn ontmoeting met Dimitri! Hij was een krachtige kruising tussen een kouros en een olympische god, met een olijfkleurige uitstraling die zelfs de zon een beetje jaloers maakte. Een uiterst warme persoonlijkheid, die op zoek was naar dat stukje van zijn leven dat nog ontbrak. Ik vraag me af of hij ook op zoek was naar een goede grap, want die had hij zeker kunnen gebruiken!

Tijdens een diner in een taverne, gevuld met de geur van vers gevangen vis en aromatische kruiden, genoten Dimitri en ik van ons samenzijn. Het gaf een uitermate aangenaam gevoel in lijf en leden. Ja, het was de eerste keer dat ik verdronk in de lippen van de ander! Goddelijk, dat was hij, en samen vormden we een spel van liefde dat zelfs de meest ervaren toneelspelers zou doen verbleken.

En dan, de zonsondergang! Een spectaculair schouwspel van kleuren, een ode aan de goden, terwijl de horizon zich vermengde met tinten van oranje, roze en paars. Het was zo mooi dat zelfs de sterren een beetje nerveus leken te worden. Hier, in dit moment van contemplatie, kon je je verliezen in de grandeur van het leven, terwijl de echo's van het verleden zich mengden met de dromen van de toekomst.

Maar zoals elke goede roman, had ook dit verhaal een wending. Dimitri was dat moment op mijn levenspad dat wat langer mocht duren. Helaas, soms is er die nare wind die de vergankelijkheid van emoties wegblaast. Resteren alleen herinneringen, maar wat voor herinneringen! In plaats van te treuren, besluit ik te lachen om de absurditeit van het leven. Want als het leven je Dimitri geeft, en je samen een goddelijke tijd hebt, dan is dat reden genoeg om de zonsondergang met een grijns te verwelkomen!

Dus, beste wereld, laten we proosten op de liefde, de herinneringen en het feit dat, hoe vergankelijk ook, het leven een prachtig avontuur is!